و ستيزه با چنين ولىّ نعمى كه تمام وسايل آسايش و راحت تو را فراهم فرموده بدون آن‌كه براى او - نعوذ باللَّه - فايده و عايده‌اى تصور شود ، به سر بردى و هتك حرمت كردى و بىحيايى و سرخودى را به آخر رساندى ؛ اكنون كه نادم شدى و برگشت نمودى و توبه كردى ، حق تعالى تو را محبوب خود گرفت . اين چه رحمت واسعه و نعم وافره‌اى است ! خداوندا ، ما عاجزيم از شكر نعم تو ؛ لسان ما و همهء موجودات الكن است از حمد و ثناى تو ؛ جز آن‌كه سر خجلت به پيش افكنيم و از بىحيايىهاى خويش عذر بخواهيم چاره نداريم . ما چه هستيم كه لايق رحمت‌هاى تو باشيم ، ولى سعهء رحمت و عموم نعمت تو بيش از آن است كه در حوصلهء تقرير آيد . « أنت كما أثنيت على نفسك » « 1 » . و نيز بايد انسان بكوشد تا آن‌كه صورت ندامت را در دل قوّت دهد تا - ان شاء اللَّه - به بيت « احتراق » وارد شود . و آن چنان است كه به واسطهء تفكر در تبعات و آثار موحشهء معاصى ندامت را در دل قوّت دهد ، و نمونهء نارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ « 2 » را خود به اختيار خود در دل خود روشن كند و قلب را به آتش ندامت محترق كند تا آن‌كه همهء معاصى از آن آتش بسوزد و كدورت و زنگار قلب مرتفع شود . بداند كه اگر اين آتش [ را ] در اين عالم خود براى خود روشن نكند ، و اين درِ جهنم را ، كه خود باب الابواب بهشت است ، به روى خود مفتوح نكند ، از اين عالم كه منتقل شد ، ناچار در آن عالم آتش سخت سوزناكى براى او تهيه شود و ابواب جهنم به روى او باز گردد و ابواب بهشت و رحمت به روى او منسد گردد . خداوندا ، سينهء سوزناكى به ما عنايت فرما ، و از آتش ندامت جذوهء ندامت در قلب ما بيفكن و آن را به اين آتش دنيايى بسوزان و كدورت قلبيهء ما را بر طرف فرما ، و ما را از اين عالَم بىتبعات معاصى ببر . إنَّكَ وَلِيُّ النِعَم وَعَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ .

--> ( 1 ) - « تو آن چنان هستى كه خود را ستوده‌اى » . ( الكافي ، ج 3 ، ص 324 ، « كتاب الصلاة » ، « باب السجود » ، حديث 12 ) ( 2 ) - الهمزة ( 104 ) : 6 .